Η ΔΕΥΑΜΒ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

 

Τα είδαμε όλα τις τελευταίες εβδομάδες γύρω από τη ΔΕΥΑΜΒ, παρά τη συστηματική προσπάθεια του προέδρου της και της Δημοτικής Αρχής να λειτουργούν μια τόσο σημαντική επιχείρηση, για την ποιότητα ζωής των δημοτών και την προστασία του περιβάλλοντος, σαν να πρόκειται για μια ιδιωτική εταιρεία που «κρύβει χαρτιά» από τον ανταγωνισμό της αγοράς.

Πρώτα είδαμε την έπαρση του προέδρου της στο Δημοτικό Συμβούλιο, όταν με στόμφο ανακοίνωνε ότι η επιχείρηση έλαβε κρατική χρηματοδότηση για τη μεταφορά νερού από τις πηγές «Ζάγκα» και «Φλάμπουρου», καλώντας τους συναδέλφους του να αισθάνονται υπερήφανοι γιατί –όπως είπε– γράφουν ιστορία. Μετά τον Κοντοστάνο και το Φλαμπούρη της δεκαετίας του ’50 και τον Πιτσιώρη της δεκαετίας του ’90, τους είπε, ακολουθούμε εμείς.

Ας είναι καλά που, έπειτα από δώδεκα(12) χρόνια, φαίνεται να ολοκληρώνεται το προγραμματικό σχέδιο (master plan) για τα νερά των νέων λεκανών απορροής του μεγάλου Δήμου Βόλου, τη σύνταξη του οποίου είχε ξεκινήσει η προηγούμενη δημοτική αρχή, εξαγοράζοντας το 2014 και το ιδιόκτητο κτήμα με τις πηγές «Ζάγκα» στον Άγιο Βλάσιο.

Στη συνέχεια, όμως, μάθαμε και τα κακώς κείμενα: για τα λύματα των Αλυκών και της Νέας Αγχιάλου που διοχετεύονται στη θάλασσα χωρίς επεξεργασία κ.λπ. Έπρεπε να προσφύγουν δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης στους ανεξάρτητους επιθεωρητές περιβάλλοντος Βορείου Ελλάδος· διαφορετικά, πιθανότατα θα εξακολουθούσαμε να βρισκόμαστε σε πλήρη άγνοια.

Κι αντί η διοίκηση να απολογηθεί για την κάκιστη διαχείριση που ασκεί στη δημοτική επιχείρηση εδώ και μια 12ετία, επιλέγει να επιτίθεται με μηνύσεις σε όποιον ασκεί κριτική — είτε πρόκειται για δημοτικούς συμβούλους είτε για μέσα ενημέρωσης. Όταν όμως η ΔΕΥΑΜΒ επιλέγει να στραφεί εναντίον όσων ζητούν διαφάνεια και ενημέρωση, το πρόβλημα παύει να είναι απλώς τεχνικό ή διοικητικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό και θεσμικό.

Οι πολίτες, που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν αλλά χρηματοδοτούν τη λειτουργία της ΔΕΥΑΜΒ, πρέπει να ξέρουν —και να υπενθυμίζουν στον σημερινό πρόεδρό της— ότι δεν διοικεί μια ιδιωτική επιχείρηση. Αντίθετα πρόκειται για έναν οργανισμό δημοσίου συμφέροντος, ένα τοπικό μονοπώλιο στη διαχείριση του νερού και των υγρών αποβλήτων της πόλης. Οι Βολιώτες δεν είναι απλώς πελάτες της· είναι και οι αποκλειστικοί της «μέτοχοι». Αυτοί τη συντηρούν, τη διατηρούν ζωντανή και της δίνουν λόγο ύπαρξης, πληρώνοντας το κόστος λειτουργίας της.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι πραγματικοί «ανταγωνιστές» της δεν είναι όσοι ζητούν λογοδοσία, αλλά οι εταιρείες εμφιάλωσης που κατακλύζουν την αγορά με εμφιαλωμένα νερά, κατακτώντας ολοένα μεγαλύτερο μερίδιο.

Όταν ένας πολίτης ή ένας δημοτικός σύμβουλος ζητά λογοδοσία, το κάνει ακριβώς επειδή νοιάζεται για τη λειτουργία της επιχείρησης — δεν τη στοχοποιεί. Γιατί οι πολίτες έχουν δικαίωμα στην πλήρη διαφάνεια στη διοίκηση και στη λειτουργία της ΔΕΥΑΜΒ.