Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Άμεση κινητοποίηση για μια παράλογη δικαστική απόφαση που επιβαρύνει τη ΔΕΥΑΜΒ και τους βολιώτες που θα κληθούν να πληρώσουν

«…ούτε ένας από τους πολιτικούς άρχοντες δεν σκέφτηκε μέχρι τότε (2014) να γίνει μια πραγματογνωμοσύνη μέσω του ΤΕΕ..» ;


Η παραπάνω φράση είναι από πρόσφατο άρθρο του μηχανικού και δημοτικού σύμβουλου, Κώστα Γαργάλα, με τίτλο - ΕΡΓΗΛ- Μύθοι και πραγματικότητα κι ένα έγκλημα που έγινε χωρίς να υπάρχει θύτης - σχετικό βέβαια με το «σκάνδαλο ΕΡΓΗΛ».
Δεν ξέρω πόσοι είναι οι θύτες, το σίγουρο είναι ότι θύματα θα είναι οι ανυποψίαστοι πολίτες, οι όποιοι περιμένουν την επιστροφή των χρημάτων από τον πονηρό εργολάβο και όχι διαπραγματεύσεις και ανεπίτρεπτους συμβιβασμούς, για ανύπαρκτες υποχρεώσεις της ΔΕΥΑΜΒ, έστω κι αν κάποιες απαράδεκτες δικαστικές αποφάσεις δικαιώνουν την ΕΡΓΗΛ για τυπικούς και όχι ουσιαστικούς λόγους (διαδικαστικές προθεσμίες).
Επειδή είδα ότι υπάρχουν ελλείψεις στην εξιστόρηση, θα μου επιτρέψει ο συνάδελφος μερικές συμπληρώσεις, με την ιδιότητά μου ως τ. προέδρου του ΤΕΕ, αλλά κυρίως ως προέδρου της Επιτροπής παραλαβής του έργου της ΕΡΓΗΛ και μέλους του τότε ΔΣ της ΔΕΥΑΜΒ.
Είναι γνωστό ότι η πρώτη θητεία της Διοίκησης της «Καλλικρατικής» ΔΕΥΑΜΒ ήταν ουσιαστικά 3ετής. Αναλάβαμε τον Ιούλιο του 2011 και παραδώσαμε στη Διοίκηση Μπέου τη 19η Σεπτεμβρίου του 2014. Σ’ αυτή τη Διοίκηση για πρώτη φορά - και με δική μου εισήγηση - συμμετείχε εκπρόσωπος του ΤΕΕ (Κώστας Φλαμπούρης ΠΜ και στη συνέχεια Αν. Σαλίων ΑΜ). Είναι επίσης γνωστό ότι ο επόμενος εκπρόσωπος του ΤΕΕ - Νάνσυ Καπούλα - εκπαραθυρώθηκε από τη Διοίκηση Μπέου λίγους μόλις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της.
Η απόφαση λοιπόν του Εφετείου Λάρισας που δικαίωσε την ΕΡΓΗΛ, για επί πλέον υπέρογκες δήθεν οφειλές της ΔΕΥΑΜΒ, συνέπεσε με την ανάληψη των καθηκόντων μας. Το πρώτο πράγμα βέβαια που κάναμε, μετά την ενημέρωση των δημοτών μας, ήταν η προσφυγή στον Άρειο Πάγο, διεκδικώντας την αναίρεση μιας απαράδεκτης απόφασης που στηρίχθηκε μόνο στην προθεσμία, εντός της οποίας έπρεπε να εγκριθεί η τελική επιμέτρηση του έργου από την υπηρεσία. Σε συνεργασία με τον εκπρόσωπο του ΤΕΕ, αναλάβαμε για το ΔΣ την ευθύνη να «ξεφυλλίσουμε» αμέσως το φάκελο του έργου. Εκεί, εκτός από μια ογκώδη αλληλογραφία μεταξύ εργολάβου και Τεχνικής Υπηρεσίας, είδαμε τον κίνδυνο που υπήρχε να κριθεί τελικά ότι είχαν συντελεσθεί αυτοδίκαια τόσο η τελική επιμέτρηση, όσο και η οριστική παραλαβή του έργου. Ταυτόχρονα στείλαμε τον φάκελο του έργου στο κατεξοχήν αρμόδιο ελεγκτικό όργανο, το Σώμα Επιθεωρητών Δημοσίων Έργων.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Προχωρήσαμε στην παραλαβή του έργου, που δεν είχε γίνει όταν έπρεπε (2008), και προχωρήσαμε με όλες τις διασφαλίσεις. Κι εκεί αποκαλύψαμε τις μεγάλες αυτές αποκλίσεις μεταξύ του πραγματικού έργου που κατασκευάστηκε και του έργου που τελικά πληρώθηκε στην ΕΡΓΗΛ.
Δέχτηκα, ως πρόεδρος της Επιτροπής παραλαβής, αλλεπάλληλα εξώδικα από την ΕΡΓΗΛ, η οποία επέμενε ότι η παραλαβή είχε συντελεσθεί αυτοδίκαια. Μετά τα εξώδικα ήρθαν και οι αγωγές. Σήμερα, εκτός των άλλων, εκκρεμεί σε βάρος μου και σε βάρος υπαλλήλων της ΔΕΥΑΜΒ εξοντωτική αγωγή της ΕΡΓΗΛ για 300.000 ευρώ για τον καθένα, για συκοφαντική –υποτίθεται- δυσφήμιση. Αυτό ειδικά το τελευταίο δεν βλέπω να συγκινεί κανέναν, παρά το ότι η ΔΕΥΑΜΒ - και με πρόσφατη απόφαση του Δ.Σ. της - έχει αποφασίσει να μας υποστηρίξει νομικά στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Δεν πειράζει όμως, αντί επαίνου ψόγος. Έχουμε τη συνείδηση μας ήσυχη, περιμένοντας την απόφαση της Δικαιοσύνης. Το έγκλημα μας ήταν ότι κάναμε το καθήκον μας και κυριολεχτικά «ξεθάψαμε» αυτό που τόσο πολύ φοβόταν η ΕΡΓΗΛ, δηλαδή αποκαλύψαμε το σκάνδαλο που τόσο καλά έκρυβε κάτω από τους δρόμους της πόλης.
Τι είναι όμως αυτό το επιπλέον έργο που διεκδίκησε και για τυπικούς λόγους κέρδισε στα δικαστήρια η ΕΡΓΗΛ και θέτει σήμερα σε κίνδυνο τη ΔΕΥΑΜΒ και για το οποίο ο επικεφαλής της δημοτικής πλειοψηφίας είχε κάνει λόγο για συμβιβασμό;
Πρόκειται για μια παράνομη ενέργεια. Η εργοληπτική επιχείρηση συμπεριέλαβε στις επιμετρήσεις που κατέθεσε στη δημοτική επιχείρηση, και ένα φανταστικό έργο που κρίθηκε και απορρίφθηκε από την Υπηρεσία, δυστυχώς όμως όχι μέσα στο χρονικό όριο που ορίζει ο νόμος (προθεσμία). Και το Δικαστήριο έκρινε ότι η προθεσμία αυτή είναι αποκλειστική, δικαιώνοντας την ΕΡΓΗΛ, παρότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου πρότεινε να γίνει δεκτή η αναίρεση της ΔΕΥΑΜΒ. Ακολούθησε πρόσφατα και δεύτερη απόφαση του Αρείου Πάγου, που έκρινε ότι και η παραλαβή του έργου είχε συντελεστεί αυτοδίκαια το 2008.
Το μέτωπο, λοιπόν, της πόλης που έπρεπε να έχει ξεσηκώσει η Δημοτική Αρχή ήταν να προχωρήσει γρήγορα και να γίνει δεκτή η αγωγή με τις νόμιμες διεκδικήσεις της ΔΕΥΑΜΒ, που είχε καταθέσει η προηγούμενη Διοίκηση, ώστε να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες κατάφορα άδικων αποφάσεων σε βάρος της ΔΕΥΑΜΒ και των κατοίκων του Δήμου Βόλου.
Αντί αυτού, η Δημοτική Αρχή και ενώ είχε ενημερωθεί λεπτομερώς από την απερχόμενη αποσύρει, χωρίς κανένα απολύτως λόγο την αγωγή κατά της ΕΡΓΗΛ για την επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων, διαπραγματεύεται στη συνέχεια κάποιον συμβιβασμό για μια εξόφθαλμα παράλογη δικαστική απόφαση που δικαιώνει την εργολήπτρια για ένα επιπλέον φανταστικό έργο και τελικά, μετά από τρία ολόκληρα χρόνια, καταθέτει μια αγωγή, αφού προηγήθηκαν άγνωστο πόσες, τις οποίες στη συνέχεια είχε αποσύρει.

Καταλαβαίνω και τους παραταξιακούς ανταγωνισμούς και την αδιαφορία των κατοίκων για τον προσωπικό αγώνα που δίνει ο καθένας καθημερινά. Άλλο όμως αυτό κι άλλο το παραμύθι του Μπέου, με πρόσχημα το ΤΕΕ που εκπαραθύρωσε από το ΔΣ της ΔΕΥΑΜΒ και το οποίο είχε κατέθεσε την έκθεση του πριν από δύο και πλέον ολόκληρα χρόνια. Έκθεση που εμείς, σε συνεννόηση και με τη νέα τότε δημοτική αρχή, είχαμε ζητήσει συμπληρωματικά και ως εκ περισσού για την άρση κάθε αμφισβήτησης. Ας αναληφθούν λοιπόν άμεσα πρωτοβουλίες πριν είναι αργά.

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

ΣΙΓΑ, Η ΠΟΛΗ ΚΟΙΜΑΤΑΙ….; Η «γίδα στην πλάτη», το έργο «αέρα πατέρα» και στο βάθος συμψηφισμός (;)

Ο αιρετός κ. Α. Μπέος, με άρθρο που υπογράφει στον τοπικό κυριακάτικο «Ταχυδρόμο», μου κάνει την τιμή να ασχοληθεί με την ασημαντότητά μου, σχετικά με τα σχόλια που ανάρτησα μετά τη δημοσιοποίηση μιας απόφασης του Αρείου Πάγου, που δικαιώνει την ΕΡΓΗΛ εναντίον της ΔΕΥΑΜΒ.
Δεν με εξέπληξαν βέβαια τα «κοσμητικά» επίθετα που χρησιμοποιεί, γιατί είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τον άνδρα - ελπίζω όχι το σύνολο της πλειοψηφίας - από τότε που εμφανίσθηκε στην πόλη. Του ταιριάζει γάντι η λαϊκή ρήση «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα».
Ως γνήσιος ποδοσφαιρικός παράγων, ξέρει πολύ καλά ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, κι αυτό προσπαθεί να κάνει με το κείμενο που υπέγραψε. 
Αντί λοιπόν να απαντήσει στο βασανιστικό ερώτημα γιατί η Διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ, εδώ και τρία (3) χρόνια που διαρκεί η θητεία της παρούσας δημοτικής αρχής, μόλις χθες, μπροστά στην πίεση από την αποκάλυψη του θέματος, αποφάσισε να καταθέσει αγωγή και να διεκδικήσει  να πάρει πίσω τα έξι (6) και πλέον εκατομμύρια ευρώ που «άρπαξε» από το ταμείο η «πονηρή» ΕΡΓΗΛ, επιτίθεται (και) σε μας που αποκαλύψαμε το καλά κρυμμένο σκάνδαλο, θέτοντας μια σειρά ερωτήματα και επικαλούμενος διάφορες ανακρίβειες, για το τι έκαναν οι προηγούμενοι, ομογάλακτοι της παράταξής μας για το θέμα! 
Είναι η γνωστή ολοκληρωτική αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης, που μας οδηγεί σε άλλες ατραπούς, τις οποίες όλοι θα έπρεπε να φροντίσουμε να μην επανέλθουν ποτέ. Ούτε εγώ λοιπόν θα απολογηθώ για τον Τσοχατζόπουλο, ούτε ο Τάσος Μπατζιάκας, επί παραδείγματι, για τον Παπαγεωργόπουλο, επειδή κάποτε ήμασταν στην ίδια παράταξη. Η κάθε Διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ και το κάθε πρόσωπο ατομικά έχει τις δικές του αυτοτελείς ευθύνες. 
Αν ίσχυε η μπέικη λογική, εμείς, οι «σκοτινοί» ομογάλακτοι των προηγούμενων, θα έπρεπε να κουκουλώσουμε το μεγάλο σκάνδαλο που «κρυβόταν» κάτω από την πόλη. Μόνο που εμείς αντί να το κουκουλώσουμε, το αποκαλύψαμε.
Ξαφνικά, μάλιστα, ο «αιρετός αρθρογράφος» ανακάλυψε ότι το ΤΕΕ, το οποίο φρόντισε να εκπαραθυρώσει από το ΔΣ της ΔΕΥΑΜΒ, είναι τεχνικός Σύμβουλος της πολιτείας κι ότι περίμενε την έκθεσή του, η οποία όμως είχε ήδη παραδοθεί πριν από δύο και πλέον χρόνια.
Οφείλω λοιπόν να διευκρινίσω, για τους πολίτες που δεν γνωρίζουν, ότι το επιχείρημα της πραγματογνωμοσύνης του ΤΕΕ που επικαλείται, δεν έχει καμία σχέση με την τεκμηρίωση που προβλέπει η νομοθεσία για τα δημόσια έργα, που είναι: α) το πρωτόκολλο της Επιτροπής Οριστικής Παραλαβής και β) η έκθεση Ειδικής Επιτροπής της Υπηρεσίας, που τεκμηριώνουν τις ποσοτικές διαφορές εργολάβου και ΔΕΥΑΜΒ. Η πραγματογνωμοσύνη του ΤΕΕ είναι ένα επιπλέον, ισχυρό αναμφισβήτητα, στοιχείο που, αφού είχε ολοκληρωθεί το έργο των δύο Επιτροπών και είχαν διαπιστωθεί οι μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στο έργο που πληρώθηκε σε σχέση με αυτό που πράγματι κατασκευάστηκε, η απερχόμενη και η νεοεκλεγείσα δημοτική αρχή συμφώνησαν να ζητήσουν, με έγγραφο που, σε συνεννόηση, έστειλε προς το ΤΕΕ ο εν ενεργεία ακόμη πρόεδρος της ΔΕΥΑΜΒ Π. Σκοτινιώτης. 
Τα πράγματα, όμως, ήταν απολύτως ξεκάθαρα, σύμφωνα με την ισχύουσα, περί δημοσίων έργων, νομοθεσία, η οποία σε άλλη διάταξη προβλέπει ότι, ακόμη και στην περίπτωση της αυτοδίκαιης παραλαβής ενός έργου, αν εκ των υστέρων αποδειχτεί ότι ο εργολήπτης εισέπραξε έστω κι ένα ευρώ παραπάνω, οφείλει να το επιστέψει έντοκα στον κύριο του έργου (ΔΕΥΑΜΒ)
Άρα για το Δικαστήριο, που είχε προσδιοριστεί για τον Φεβρουάριο του 2015, η απόφαση ήταν μάλλον δεδομένη. Αυτό θα βοηθούσε καθοριστικά στην απόκρουση της ΕΡΓΗΛ, που διεκδικούσε επιπλέον γύρω στα έξι (6) εκατ. ευρώ για έργο «αέρα πατέρα», που ποτέ δηλαδή δεν κατασκεύασε, αλλά δυστυχώς είχε φροντίσει να το ενσωματώσει στις τελικές επιμετρήσεις και τελικά να το κερδίσει στα χαρτιά, μαζί με την απόφαση για αυτοδίκαιη παραλαβή, για απολύτως τυπικούς λόγους υπέρβασης των αντίστοιχων προθεσμιών.
Το αμείλικτο ερώτημα, λοιπόν, που πρέπει να απαντήσει η Δημοτική Αρχή είναι γιατί εδώ και σχεδόν τρία χρόνια, φρόντισε αφενός μεν να αποσύρει την αρχική αγωγή (Σκοτινιώτη), αφετέρου δε μόλις χθες να καταθέσει νέα αγωγή, ώστε να διεκδικήσει τα αχρεωστήτως καταβληθέντα έξι (6) και πλέον εκατ. ευρώ στην ΕΡΓΗΛ;
Τι άλλο περιμένουμε, όταν δεν χρειάζεται και πολλά για να καταλάβουμε ότι η ΕΡΓΗΛ, που «συνελήφθη με τη γίδα στην πλάτη», το μόνο που της μένει να επιδιώξει είναι ένας «έντιμος» συμψηφισμός με το ανύπαρκτο έργο «αέρα πατέρα» που κέρδισε στα χαρτιά;
Ο «αιρετός αρθρογράφος», στη συνεδρίαση του Δ.Σ. Βόλου, στις 17-9-2014, πριν καν δηλαδή αναλάβει ως νέα δημοτική αρχή τη Διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ και ενώ ο ίδιος γνώριζε τα πορίσματα των δύο Επιτροπών, είχε μιλήσει για «συμβιβασμό» (!) με την ΕΡΓΗΛ, προσχωρώντας, στην ουσία, στη θέση ότι η ΔΕΥΑΜΒ χρωστάει στην ΕΡΓΗΛ και όχι η ΕΡΓΗΛ στη ΔΕΥΑΜΒ. Όπως είχε αναφέρει χαρακτηριστικά: «… γίνεται όμως μια προσπάθεια μήπως και μπορέσουμε τα 8.900.000,00 να τα πάμε 4, 5, 6 ή όλα. Λίγες οι πιθανότητες, αλλά θα τις εξαντλήσουμε…». Ελπίζω πως μετά απ’ όσα έχουν συμβεί, να έχει πειστεί πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά ο αγώνας με όλα τα νόμιμα μέσα, ώστε τελικά η ΔΕΥΑΜΒ να μην πληρώσει στην ΕΡΓΗΛ ούτε ένα ευρώ παραπάνω από το ποσό που αντιστοιχεί στο έργο που πράγματι εκτέλεσε.
Η υπόθεση όμως είναι πάρα πολύ σοβαρή και πρέπει να κινηθούμε ως ενιαίο μέτωπο πόλης εναντίον τους. Η πόλη δεν κοιμάται και δεν πρέπει να εφησυχάζει. Οι μπέικες φωνές και οι λυσσαλέες ύβρεις του δεν μπορούν να καλύψουν πλέον την αλήθεια.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΑΒΟΛΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΔΕΥAΜΒ ΕΝΑΝTΙΟΝ ΤΗΣ ΕΡΓΗΛ;

Δημοσιεύτηκε, τις τελευταίες μέρες, η απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με την υπόθεση ΔΕΥΑΜΒ – ΕΡΓΗΛ κι όλοι ενημερωθήκαμε για μια νέα «επιτυχία» της εργοληπτικής εταιρείας σε βάρος της ΔΕΥΑΜΒ. Μάθαμε ότι το ανώτατο Δικαστήριο δικαίωσε την εργοληπτική εταιρεία, που είχε προσφύγει κατά της ΔΕΥΑΜΒ σε ότι αφορά την παραλαβή του έργου της, κι αν αυτή είχε συντελεστεί αυτοδίκαια.

Τι σημαίνει όμως αυτό για την ΔΕΥΑΜΒ και τους καταναλωτές του Δήμου; Ποιο είναι το επίδικο αντικείμενο με την ΕΡΓΗΛ και τι έπρεπε να κάνει η σημερινή Δημοτική Αρχή και η Διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ;

Επισημαίνω ότι η ΔΕΥΑΜΒ είναι Δημοτική επιχείρηση καθαρά ανταποδοτική κι αυτό σημαίνει ότι το κόστος λειτουργίας της μεταφέρεται απευθείας στους δημότες μέσω των λογαριασμών ύδρευσης-αποχέτευσης. Κατά συνέπεια κάθε επιβάρυνση που θα προκύψει από τις δικαστικές αποφάσεις, σχετικά με την ΕΡΓΗΛ, το «μάρμαρο», δηλαδή το λογαριασμό, θα κληθούν, υποχρεωτικά, να τον μοιραστούν αναλογικά οι πολίτες του Βόλου.

Η ΕΡΓΗΛ λοιπόν διεκδικεί από τη ΔΕΥΑΜΒ ένα υπέρογκο ποσό, που με τους ανάλογους τόκους, μπορεί να πλησιάζει, σήμερα, και τα 20 εκ ευρώ, για ένα έργο που κατασκεύασε, μετά από διαγωνισμό, την περίοδο 2005-2007.
Είναι όμως αυτό το πραγματικό έργο για το οποίο πρέπει να αποζημιωθεί η ΕΡΓΗΛ και γιατί προσέφυγε στα Δικαστήρια;

Κατηγορηματικά όχι. Η τελική αποζημίωση της ΕΡΓΗΛ, όπως οριστικά πλέον τεκμηριώθηκε, από την Επιτροπή Παραλαβής του έργου, της οποίας είχα την τιμή να είμαι πρόεδρος, και πιστοποιήθηκε τόσο από την ΕΒΕΤΑΜ, όσο και από την πραγματογνωμοσύνη του Τεχνικού Επιμελητηρίου, είναι περίπου 5 εκ ευρώ.

Τι συμβαίνει όμως και μια εργοληπτική εταιρεία, που κατασκεύασε ένα έργο αξίας 5 εκ ευρώ, κι ενώ έχει εισπράξει μέχρι σήμερα 11 εκ ευρώ, διεκδικεί πολλαπλάσιο ποσό και κερδίζει μία μετά την άλλη τις δικαστικές αποφάσεις;

Η εντύπωση που δίνεται σε όποιον «ξεφυλλίσει» το ιστορικό του φακέλου της επίμαχης εργολαβίας, είναι ότι ο «πονηρός» εργολάβος «έπιασε στον ύπνο» τη ΔΕΥΑΜΒ κι όλοι «ξύπνησαν», ξαφνικά, όταν η ΕΡΓΗΛ κέρδισε, την 1η απόφαση, στο Εφετείο της Λάρισας, σύμφωνα με την οποία η εργολήπτρια θα έπρεπε να αποζημιωθεί όχι για το πραγματικό έργο, που όμως εκ των υστέρων τεκμηριώθηκε, αλλά για πολλαπλάσιο έργο, που εκείνη διατείνεται ότι εκτέλεσε, συνολικής αξίας 16 εκ ευρώ.

Η 1η αυτή απόφαση του Εφετείου μας «έπεσε σαν κεραμίδα» στα κεφάλαια και συνέπεσε με την ανάληψη των καθηκόντων μας (ΔΑ Σκοτινιώτη) στη Διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ (καλοκαίρι του 2011). Το πρώτο πράγμα βέβαια που κάναμε, μετά την ενημέρωση των δημοτών μας, ήταν να προσφύγουμε στον Άρειο πάγο διεκδικώντας την αναίρεση της απόφασης.

Με την ιδιότητα του μηχανικού και σε συνεργασία με τον εκπρόσωπο του ΤΕΕ, που για πρώτη φορά συμμετείχε στο ΔΣ της ΔΕΥΑΜΒ, «ξεφυλλίσαμε» αμέσως το φάκελο του έργου και είδαμε ότι οι τελικές επιμετρήσεις του έργου είχαν απορριφθεί από την Τεχνική Υπηρεσία ενώ το έργο είχε παραληφθεί εκτός προθεσμίας (αυτοδίκαιη παραλαβή).

Εισηγηθήκαμε λοιπόν και έγινε αμέσως αποδεκτό να συγκροτηθεί η Επιτροπή Οριστικής Παραλαβής του έργου η οποία αφού δέχθηκε σωρεία απειλητικών εξώδικων από την ΕΡΓΗΛ αποκάλυψε, με την πιστοποίηση πλέον και του ΤΕΕ, τη μεγάλη απάτη που καλά κρυβόταν «κάτω από τα πόδια μας», δηλαδή κάτω από τους δρόμους της πόλης,  το πραγματικό μέγεθος του έργου. Η ΕΡΓΗΛ βέβαια μας φιλοδώρησε με μια αγωγή, ζητώντας αποζημίωση 300.000 ευρώ από κάθε μέλος της Επιτροπής για συκοφαντική δυσφήμιση. Τη «συκοφαντήσαμε» γιατί τολμήσαμε να αποκαλύψουμε το μεγάλο σκάνδαλο. Δεν προχώρησαν όμως σε αγωγές ούτε εναντίον του Τεχνικού Επιμελητηρίου ούτε κατά της ΕΒΕΤΑΜ που πιστοποίησαν το πρωτόκολλο της Επιτροπής μας.

Ακολούθησε αμέσως, όπως προβλέπει ο νόμος, η αποστολή στην ΕΡΓΗΛ αρνητικού λογαριασμού και εξώδικου για την επιστροφή των επιπλέον χρημάτων (6 εκ ευρώ) που είχε παράνομα εισπράξει από τα ταμεία τη ΔΕΥΑΜΒ και στη συνέχεια κατατέθηκε αγωγή που είχε προσδιοριστεί για το  Φεβρουάριο του 2015.
Τελικά όμως αξιοποιήθηκε αυτή η συστηματική δουλειά που έγινε από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή, την Επιτροπή Παραλαβής και το ΤΕΕ και η οποία παραδόθηκε στη νέα Αρχή από το καλοκαίρι του 2014  προκειμένου να ανατρέψουμε τις παράλογες αξιώσεις της ΕΡΓΗΛ;

Δυστυχώς αυτή η αγωγή εναντίον της ΕΡΓΗΛ αποσύρθηκε από τη σημερινή Δημοτική Αρχή, προκειμένου να εμπλουτιστεί, όπως είχε ανακοινωθεί, με την πραγματογνωμοσύνη του ΤΕΕ. Αποδεικνύεται δε, σήμερα, σχεδόν τρία(3) χρόνια μετά, ότι δεν έχει ακόμη επανακατατεθεί.

Δεν αξιοποιήθηκαν δηλαδή μέχρι σήμερα τα μόνα πραγματικά όπλα που διαθέτει η ΔΕΥΑΜΒ, αφού οι αποφάσεις του Εφετείου και συνεπώς και του Αρείου Πάγου ήταν μάλλον αναμενόμενες γιατί στηρίχθηκαν σε διατάξεις που αφορούσαν αποκλειστικές προθεσμίες, της εργολαβίας, που είχαν παραβιαστεί. Το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό, απαιτείται πλήρης ενημέρωση των «μετόχων» της ΔΕΥΑΜΒ, δηλαδή των δημοτών, οι οποίοι αγωνιούν για την τελική έκβαση της υπόθεσης.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

ΜΑΡΙΝΑ ΒΟΛΟΥ, επιτακτική ανάγκη να συνεχιστεί ο διάλογος που έχει διακοπεί

Πρόσφατα, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω δύο(2) δημόσιες συζήσεις για τα θέματα ανάπτυξης και λειτουργίας του λιμανιού της πόλης μας.
Στην πρώτη, που οργανώθηκε από πρωτοβουλία πολιτών, κλήθηκε κ. θ. Σταυριδόπουλος, πρόεδρος της σημερινής διοίκησης του Οργανισμού Λιμένος Βόλου (ΟΛΒ), να παρουσιάσει τις σκέψεις και τους σχεδιασμούς της νέας Διοίκησης, για τη λειτουργία και την ανάπτυξη του λιμανιού. Στη δεύτερη έγινε η παρουσίαση μιας προκαταρκτικής μελέτης-πρότασης του συμπολίτη αρχιτέκτονα, Σωτήρη Γιαμάκου, που αφορούσε τη χωροθέτηση, την κατασκευή και τη λειτουργία ενός λιμανιού σκαφών αναψυχής (μαρίνας) στο κεντρικό τομέα του λιμανιού του Βόλου.
Και οι δύο εκδηλώσεις ήταν ενδιαφέρουσες γιατί σ’ αυτές συζητήθηκαν θέματα που αφορούν άμεσα την πόλη και την περιοχή, αφού το λιμάνι ήταν και είναι αναπόσπαστο στοιχείο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της πόλης. Είναι άλλωστε γνωστό ότι ο σχεδιασμός, η κατασκευή και η λειτουργία μιας σύγχρονης μαρίνας στο Βόλο παραμένει ένα αίτημα, της πόλης και των συλλογικών εκπροσώπων της, εδώ πολλά χρόνια. Ο προστατευμένος Παγασητικός κόλπος, η γεωγραφική θέση του Βόλου και το αεροδρόμιο της νέας Αγχιάλου σηματοδοτούν, κατ’ αρχήν, τα πλεονεκτήματα προσέλκυσης επενδυτών για την ανάληψη της κατασκευής και λειτουργίας αυτής της σημαντικής για τον τουρισμό και την οικονομία της περιοχής μας υποδομής.
Επιτέλους, σκέφτηκα, έστω κι έτσι, αρχίζει να γίνεται κάποιος δημόσιος διάλογος στην πόλη για τα μείζονα θέματα, η προαγωγή των οποίων, προϋποθέτει τη συναίνεση της τοπικής κοινωνίας. Υπενθυμίζω ότι, πριν από μερικά χρόνια, με πρωτοβουλία του ΟΛΒ, προκηρύχτηκε η σύνταξη του γενικού προγραμματικού σχεδίου ανάπτυξης του λιμανιού(master plan). Η αρχική μάλιστα πρόταση των μελετητών για τη θέση της μαρίνας, που είχε υιοθετηθεί από μερίδα φορέων της πόλης, ήταν να κατασκευαστεί πίσω από τον κεντρικό προσήνεμο μόλο (κυματοθραύστη) και μόνο μετά την αντίθεση του Δημοτικού Συμβουλίου (ΔΑ Σκοτινιώτη) συμπεριλήφθηκε στη μελέτη μια γενική πρόβλεψη για χωροθέτηση μαρίνας στον ανατολικό επιβατικό τομέα του λιμανιού δηλαδή ανατολικά του Σιλό.
Για τη λειτουργία του λιμανιού είχε επίσης προγραμματισθεί, σε κοινή συμφωνία, η διακοπή λειτουργίας του Σιλό, ενώ είχε υπογραφεί προγραμματική συμφωνία, μεταξύ του ΟΛΒ της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και του Δήμου Βόλου, για τη μεταφορά των παλιοσίδερων(σκραπ) της Χαλυβουργίας στον 3ο προβλήτα. Εκεί η εκφόρτωση προβλεπόταν να συνδυαστεί με την απευθείας φόρτωση σε ειδικές φορτάμαξες του ΟΣΕ και μεταφορά τους απ’ ευθείας στο εργοστάσιο, μετά από μικρές επεκτάσεις του σιδηροδρομικού δικτύου τόσο στο λιμάνι όσο και στην πρόσβαση του στη χαλυβουργία.
Η πρόταση που κατατέθηκε από το Σωτήρη Γιάμακο, όσον αφορά τη χωροθέτηση της μαρίνας, είναι αλήθεια ότι ανατρέπει τους μέχρι σήμερα σχεδιασμούς, αφού προτείνει η χωροθέτηση να γίνει στο νοτιοδυτικό τμήμα του λιμανιού, μια περιοχή που μέχρι σήμερα εντάσσεται στον εμπορευματικό τομέα του λιμανιού, όπου προβλέπεται και η δημιουργία σταθμού εμπορευματοκιβωτίων(containers) αλλά και η μετατόπιση εκεί κι άλλων δραστηριοτήτων εμπορευματικού χαρακτήρα από τον ανατολικό επιβατικό τομέα, που σήμερα ασφυκτιά στον κεντρικό προβλήτα και στην καρδιά της πόλης.
Η υλοποίηση βέβαια ενός τέτοιου μεγαλεπήβολου και σημαντικού, για την τοπική οικονομία έργου, εκτός από το επενδυτικό ενδιαφέρον προϋποθέτει και τη συνεννόηση της τοπικής κοινωνίας. Αν δεν υπάρχει συναίνεση δύσκολα ένας επενδυτής θα αναλάβει το ρίσκο μιας τόσο σημαντικής επένδυσης.
Όμως ο διάλογος αυτός για τη θέση της μαρίνας και την ανάπτυξη του λιμανιού έχει σταματήσει τα τελευταία χρόνια, μετά τις πρώτες αντιπαραθέσεις που αναδείχθηκαν κατά τη σύνταξη της μελέτης του master plan του λιμανιού.
Αναρωτιέται κανείς αν σήμερα υπάρχουν νέα στοιχεία που συνηγορούν στο ότι πρέπει να επανεξετάσουμε το συνολικό σχεδιασμό του λιμανιού και το είδος των επενδύσεων που πρέπει να γίνουν, προς όφελος της τοπικής και περιφερειακής οικονομίας και της μοναδικής μεγάλης βιομηχανίας που διαθέτει η χώρα, δηλαδή του τουρισμού.
Είναι αλήθεια ότι οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια είναι ραγδαίες. Είναι σίγουρο ότι η ανάληψη της εκμετάλλευσης των δύο μεγάλων λιμανιών της χώρας, Πειραιά και Θεσσαλονίκης, από πάρα πολύ σημαντικούς επενδυτικούς ομίλους αλλά και μεγάλους «παίκτες» των διεθνών μεταφορών θα έχει επιπτώσεις και στο λιμάνι του Βόλου.
Το λιμάνι θα «συμπιεστεί» ακόμη περισσότερο με ενδοχώρα εξυπηρέτησης την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας. Η οργάνωση δε σταθμών μεταφόρτωσης και η αξιοποίηση του τραίνου, ως μεταφορικού μέσου, από τα δύο μεγάλα και αναβαθμισμένα λιμάνια της χώρας θα μειώσει ακόμη περισσότερο τη διακίνηση των containers από το λιμάνι του Βόλου. Το ίδιο έχει συμβεί και με το λιμάνι της Πάτρας, όσον αφορά την εμπορευματική διακίνηση, μετά την κατασκευή και λειτουργία της Εγνατίας οδού.
Στο Βόλο έχουμε επίσης την κρουαζιέρα να συνεχίζει να εξυπηρετείται στο εμπορικό τομέα του λιμανιού και δεσμεύει γι’ αυτό τη μισή έκταση του 2ου προβλήτα που είναι σήμερα ο μεγαλύτερος προβλήτας του λιμανιού.
Είναι γι’ αυτό επιτακτικό, σήμερα όσο ποτέ, να αναληφθούν πρωτοβουλίες για ν’ ανοίξει ο δημόσιος διάλογος που λείπει τα τελευταία δύο χρόνια στην πόλη για σημαντικά θέματα που αφορούν το παρόν και το μέλλον της τοπικής μας κοινωνίας.

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

«ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗ Ν ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΑ»



Δυστυχώς οι ρυθμίσεις που εισηγείται η Δημοτική Αρχή για την κυκλοφορία των οχημάτων στον Περιφερειακό (τμήμα Γορίτσας- κόμβου στα «Αστέρια» Αγριάς) και την παραλιακή  οδό από τον κόμβο του ΝΟΒ μέχρι τον κόμβο στα «Αστέρια», επαναφέρει και πάλι την εκτροπή της κυκλοφορίας του Περιφερειακού μέσα από τη συνοικία της Νέας Δημητριάδας.
Είναι γνωστό ότι τους καλοκαιρινούς μήνες και ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, κατά την έξοδο και την επιστροφή των λουομένων προς και από την Αγριά, δημιουργούνται συνθήκες μποτιλιαρίσματος.
Για πολλά χρόνια όμως η συνοικία της Ν. Δημητριάδος, λόγω καθυστέρησης να ολοκληρωθεί το τμήμα του Περιφερειακού «Γορίτσας-κόμβου στα Αστέρια», υπέφερε από την εκτροπή της κυκλοφορίας του Περιφερειακού.
Κι ενώ μετά την πρόσφατη απόδοση στην κυκλοφορία του έργου αυτού, τα φορτηγά της ΑΓΕΤ κινούνται υποχρεωτικά από τον Περιφερειακό, ενώ και οι οδηγοί των επιβατικών αυτοκινήτων άρχισαν να επιλέγουν συνειδητά το Περιφερειακό, τη σήραγγα της Γορίτσας και την κοιλαδογέφυρα για την παράκαμψη του κέντρου της πόλης και των συνοικιών, έρχεται σήμερα η ρύθμιση που προτείνει η Δημοτική Αρχή που υποχρεώνει τον οδηγό του ΙΧ να μην επιλέγει για την κίνησή του προς Αγριά τον Περιφερειακό, αλλά το κέντρο της πόλης που θα τον οδηγεί στην παραλιακή Βόλου - Αγριάς.
Στις ώρες αιχμής, όμως, η προσωρινή λύση δεν είναι να μονοδρομείται το τμήμα του Περιφερειακού «Γορίτσας-κόμβου στα Αστέρια» και να   εκτρέπεται η κυκλοφορία στη Ν.Δημητριάδα, αλλά να κλείνει η παραλιακή οδός στο τμήμα της από τον ΝΟΒ μέχρι τα «Αστέρια», ώστε ο Περιφερειακός να είναι η πάγια επιλογή για κάθε οδηγό που κατευθύνεται προς ή επιστρέφει από την πλευρά της Αγριάς, ώστε να διασφαλίζεται η συνεχής ροή των οχημάτων – εννοείται με την τήρηση όλων των όρων ασφαλούς λειτουργίας της σήραγγας. Ταυτόχρονα, επείγει να μελετηθεί και να προχωρήσει η κατασκευή κυκλικού κόμβου στη συνάντηση του Περιφερειακού με την παραλιακή Βόλου – Αγριάς, καθώς και η περίφημη «εργολαβία-σκούπα», που δυστυχώς φαίνεται ότι μπαίνει και πάλι σε περιπέτειες.
Και βέβαια είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει ως πόλη να συνεχίσουμε να θέτουμε ως απόλυτη προτεραιότητα και η Δημοτική Αρχή να συνεχίσει τη σθεναρή διεκδίκηση της ένταξης του έργου της επέκτασης του Περιφερειακού, ώστε να προχωρήσει η παράκαμψη της Αγριάς μέχρι τον Βρύχωνα (σε πρώτη φάση), έργο που και οριστική λύση στο μποτιλιάρισμα,  στις ώρες αιχμής, στην είσοδο και έξοδο του Βόλου, από την πλευρά της Αγριάς θα δώσει και την Αγριά ριζικά θα αναβαθμίσει. Παράλληλα, να προχωρήσει η μελέτη και κατασκευή του τμήματος από «Μπουρμπουλήθρα μέχρι τον ανισόπεδο κόμβο της Λαρίσης».

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

ΔΗΜΟΣ ΒΟΛΟΥ, ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ



 Επιτακτική η ανάγκη δημόσιου διάλογου για τα προβλήματα της πόλης *


Ήδη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τις τελευταίες εκλογές στο Δήμο Βόλου, οι οποίες ανέδειξαν στη Δημοτική Αρχή ένα νέο δήμαρχο, πλαισιωμένο από μια επίσης νέα, στο μεγαλύτερο μέρος της, ομάδα συμπολιτών δημοτικών συμβούλων, οι περισσότεροι από τους οποίους, φαντάζομαι, δεν θα είχαν σκεφθεί ποτέ στο παρελθόν να ασχοληθούν με την Αυτοδιοίκηση, δηλαδή με την πολιτική και διοικητική διαχείριση των προβλημάτων λειτουργίας και ανάπτυξης της πόλης μας.
Ο νέος δήμαρχος ένας άνθρωπος με πλούσια και ταραχώδη διαδρομή σε αλλότρια επαγγέλματα και κυρίως στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, εξαιτίας του οποίου άλλωστε βρέθηκε στο Βόλο.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, περιλαμβανομένης και της 3μηνης υποχρεωτικής προετοιμασίας, ακόμη και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του παραδέχονται ότι τα αποτελέσματα στο επίπεδο του δημοτικού έργου είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ιδιαίτερα πενιχρά. Όλοι κατανοούν ότι «το πράγμα δεν προχωράει». Ήταν άλλωστε φανερό, σε όσους γνωρίζουν τη λειτουργία του Δήμου, ότι μια Δημοτική Αρχή που συγκρότησε ψηφοδέλτιο υποσχόμενη στους πάντες τα πάντα, καθυβρίζοντας τους αντιπάλους και εκμεταλλευόμενη αδίστακτα την αγανάκτηση των πολιτών, λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης που έπληξε τη χώρα τα τελευταία χρόνια, σε συνδυασμό με την άγνοια και την απειρία των περισσοτέρων στελεχών της, δεν θα κατάφερνε, ακόμη κι αν είχε τις καλύτερες προθέσεις, να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα σύνθετα προβλήματα λειτουργίας μιας μεγάλης πόλης και τις προοπτικές ανάπτυξής της.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, μπορεί ο Βόλος να γίνεται πανελλήνιο θέμα για την πρωτοφανή απαξίωση του Δημοτικού Συμβουλίου, μπορεί να ακυρώνονται η μια μετά την άλλη αποφάσεις της Δημοτικής Αρχής, για έλλειψη νομιμότητας, μπορεί οι απευθείας αναθέσεις να έχουν γίνει κανόνας, είναι όμως φανερό ότι η διαχείριση των ζητημάτων της πόλης γίνεται με μεγάλη δυσκολία, ενώ απουσιάζει κάθε διάλογος για τα προβλήματα και τις προοπτικές ανάπτυξής της, ανάμεσα στη Δημοτική Αρχή, την Αντιπολίτευση και τους φορείς της πόλης.
Γίνεται μάλιστα κατανοητό, με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, ότι αν επικυρωθεί η εισήγηση του Εισαγγελέα, με την έκδοση βουλεύματος παραπομπής του Δημάρχου, θα έχουμε ραγδαία επιδείνωση της σημερινής πραγματικότητας, αφού ο συνεκτικός κρίκος της ομάδας, που είναι ίδιος, θα υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το Δημαρχείο και να ασχοληθεί με τις προσωπικές δικαστικές του εκκρεμότητες.
Απέναντι σ’ αυτή την εικόνα της Δημοτικής Αρχής υπάρχει μια κατακερματισμένη Αντιπολίτευση και κάποιοι ανεξάρτητοι σύμβουλοι, χωρίς την κοινή δράση που απαιτείται, σ’ ένα Δημοτικό Συμβούλιο όπου ο διάλογος για τα προβλήματα, τη λειτουργία και τις προοπτικές της πόλης μας όχι μόνο δεν ευδοκιμεί αλλά ακυρώνεται συστηματικά.
Πιστεύω ότι απέναντι σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, οι τέσσερες (4) δημοτικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης, αλλά και οι ανεξάρτητοι δημοτικοί σύμβουλοι, έχουν την πολιτική και ηθική υποχρέωση έναντι της πόλης και των πολιτών που τους τίμησαν με την ψήφο τους, να αναλάβουν άμεσα πρωτοβουλίες για συνεργασία και κοινή δράση, ώστε να ανταποκριθούν πιο αποτελεσματικά στις ανάγκες της πόλης. Έχουν υποχρέωση, χωρίς να ακυρώνουν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία τους, να παραμερίσουν τις προεκλογικές, κομματικές ή παραταξιακές λογικές, και να συγκλίνουν, αναδεικνύοντας τα πραγματικά προβλήματα του Δήμου. Έχουν υποχρέωση να αναλάβουν πρωτοβουλίες, ώστε να αναπτυχθεί, μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, γνήσιος τοπικός δημόσιος διάλογος για τα θέματα της καθημερινότητας, αλλά και την ανάπτυξη της πόλης.
Πρωταρχικός στόχος θα είναι να διαμορφωθεί αυτό που λείπει από την πόλη, δηλαδή ένα διαρκές βήμα διαλόγου, όπου οι πολίτες και οι συλλογικοί και επιστημονικοί φορείς θα εισηγούνται θέματα, τα οποία θα γίνονται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και επεξεργασίας και τελικά προτάσεις προς το Δημοτικό Συμβούλιο για λήψη αποφάσεων ή ακόμη και για τη διοργάνωση τοπικών δημοψηφισμάτων, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον Δημοτικό Κώδικα. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε το 2019, δηλαδή την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, για να επιλεγεί ή να χρισθεί ο ένας ή ο άλλος υποψήφιος δήμαρχος. Αντίθετα, μια τέτοια πολιτική και κοινωνική διεργασία θα μπορούσε να καταλήξει στο τέλος της 5ετίας σε ανοιχτές προκριματικές εκλογές, για την καθολική επιλογή ενός κοινού υποψηφίου από όσες παρατάξεις θελήσουν να συμπράξουν.
Γιατί η Αυτοδιοίκηση από τη φύση της είναι χώρος σύγκλισης και κοινής προσπάθειας των μελών των τοπικών κοινωνιών. Γιατί η διαχείριση των προβλημάτων της καθημερινότητας για την εύρυθμη λειτουργία της πόλης απαιτεί τη συνέργεια, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό ποιοτικό αποτέλεσμα, με το μικρότερο δυνατό οικονομικό κόστος, το οποίο, ειδικά στις ανταποδοτικές υπηρεσίες, επιβαρύνει αποκλειστικά τους πολίτες-δημότες. Ας αποτελέσει η επέτειος των εκλογών αφετηρία για κοινές δράσεις. Είναι απαίτηση της τοπικής μας κοινωνίας.
*το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Θεσσαλία 20-5-2015

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ ΑΝΤΛΙΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΗΝΕΙΟΥ ΓΙΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΝΕΡΟΥ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

SOS για τη λίμνη Κάρλα


Η ανασύσταση της λίμνης Κάρλας, μέσω της κατασκευής ενός μεγάλου ταμιευτήρα, ήταν και είναι το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό και αναπτυξιακό έργο της περιοχής μας. Οι μεγάλες, όμως, καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση των έργων, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα στην ομαλή ολοκλήρωση του έργου. Η κραυγή αγωνίας που εξέπεμψε, πρόσφατα, η πρόεδρος του φορέα διαχείρισης του οικοσυστήματος της Κάρλας, μας καλεί όλους σε εγρήγορση για την αποτροπή της καταστροφής που επίκειται, αν δεν ληφθούν μέτρα «εδώ και τώρα».
Η μέχρι πρόσφατα διασπορά των αρμοδιοτήτων, για τη διαχείριση του έργου, μεταξύ Αθήνας, ΕΥΔΕ Κάρλας και Φορέα Διαχείρισης του οικοσυστήματος, σε συνδυασμό με τη σοβαρή βλάβη στα αντλιοστάσια της «πέτρας» στην Κάρλα, έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης για το μέλλον της λίμνης, αφού δεν έχουμε εισροές νερού στον ταμιευτήρα εδώ και τρία(3) χρόνια με αποτέλεσμα:
α) να έχει μειωθεί δραματικά το επίπεδο πλημμυρισμού της λίμνης, αφού πρόσφατες μετρήσεις αποδεικνύουν ότι η ακτογραμμή πλημμυρισμού της λίμνης, έχει υποχωρήσει μέχρι και ένα(1) χιλιόμετρο, από τα περιμετρικά όρια. Η μείωση δε του όγκου του νερού στη λίμνη έχει υποβιβάσει τη στάθμη της επιφάνειας της λίμνης σε απαγορευτικά επίπεδα. Το ύψος νερού είναι μόλις εβδομήντα εκατοστά (+0,70 μ), όταν το οικολογικό όριο, που επιβάλλουν οι περιβαλλοντικοί όροι, είναι δυόμιση μέτρα (+2,50 μ), πράγμα που θέτει σε άμεσο κίνδυνο την υπάρχουσα πανίδα και προοιωνίζει οικολογική καταστροφή την επόμενη καλοκαιρινή περίοδο, αν δεν ληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες.
β) να υποβαθμίζεται διαρκώς, η ποιότητα το νερού της λίμνης, από την δραματική μείωση του όγκου και την έλλειψη ανανέωσης του.
Η μεταβατική περίοδος για τη μεταφορά του συνόλου των αρμοδιοτήτων, από την Υπηρεσία του Υπουργείου που επέβλεπε το έργο(ΕΥΔΕ Κάρλας) και του φορέα διαχείρισης, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, δημιουργεί κενά συντονισμού που μπορεί να αποδειχθούν μοιραία για μέλλον της λίμνης. Απόρροια αυτού ήταν και οι σοβαρές ζημιές και κλοπές που προκλήθηκαν στα αντλιοστάσια «πέτρας» στην Κάρλα και οι σοβαρές δαπάνες που πληρώνει σήμερα το ελληνικό δημόσιο (περίπου 1 εκ €) για την αποκατάσταση των ελλείψεων και των καταστροφών.
Το έργο βρίσκεται ήδη σε ένα πολύ οριακό σημείο κι είναι επιτακτική ανάγκη να ξεκινήσει άμεσα η πλήρωση του ταμιευτήρα με νερά, κατά την τρέχουσα χειμερινή και εαρινή περίοδο. Ο προγραμματισμός της κατασκευής έργων, κατά μήκος της τάφρου τροφοδοσίας 2Τ (κατασκευή μικρών θυροφραγμάτων) δεν μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην άμεση και απρόσκοπτη μεταφορά νερού από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα της υγρής περιόδου. Είναι επιτακτική ανάγκη να παραμερισθούν όλα τα εμπόδια και να αναβληθούν, αν χρειαστεί εργασίες ώστε να ξεκινήσει τώρα η μεταφορά νερού στη λίμνη. Είναι γνωστό ότι οι αγρότες, κυρίως της περιοχής Λάρισας, θα ξεκινήσουν, προς το τέλος Ιανουαρίου, να «δεσμεύουν» στους μικρούς ταμιευτήρες, νερά άρδευσης πράγμα που σημαίνει πρόσθετες δυσκολίες και διλήμματα μεταξύ της προστασίας του εισοδήματος των αγροτών και της σωτηρίας της Κάρλας.
Πρέπει να «σφραγιστεί» επιτέλους το θυρόφραγμα της σήραγγας προς τον Παγασητικό και να ξεκινήσουν τώρα οι αντλήσεις και να διοχετευθούν, τα βρόχινα πλημμυρικά νερά, στον ταμιευτήρα. Είναι γνωστό ότι σε κάθε βροχόπτωση, τα τελευταία τρία(3) χρόνια, εκατομμύρια κυβικά νερού διοχετεύθηκαν στον Παγασητικό, για να μην πλημμυρίσουν οι καλλιεργούμενες εκτάσεις γύρω από τη λίμνη.

Επειδή δε πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό δημόσιο έργο, πάγιο αίτημα των φορέων της περιοχής (ΤΕΕ, Νομαρχία κλπ.), ήταν να συγκροτηθεί, η προβλεπόμενη με το άρθρο 43 του Ν 3669/08, Συμβουλευτική Επιτροπή Παρακολούθησης, με τη συμμετοχή εκπροσώπων και στελεχών που έχουν γνώση και εμπειρία, ώστε να συμβάλλουν, με την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση, στην ομαλή κατασκευή και λειτουργία του έργου. Αυτό, όμως, που δεν έκαναν μέχρι σήμερα, οι εκάστοτε Υπουργοί είναι τώρα στη διακριτική ευχέρεια του κ. Αγοραστού, διότι με νομοθετική ρύθμιση έγινε η μεταφορά όλων των αρμοδιοτήτων στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, η οποία έχει πλέον την απόλυτη ευθύνη για την πορεία κατασκευής και της λειτουργίας του έργου.

Αρχειοθήκη ιστολογίου