Ηλίας Β. Ξηρακιάς πολιτικός μηχανικός π. αντιδήμαρχος Βόλου

Συχνά ακούγεται ότι η τοξικότητα είναι ίδιον των Ελλήνων και γι' αυτό η συνεργασία για την αναγκαία ανασυγκρότηση της χώρας είναι δύσκολη. Η άποψη αυτή είναι βολική, αλλά δεν στέκει. Ο διχασμός δεν είναι εθνικό χαρακτηριστικό ούτε πεπρωμένο. Είναι αποτέλεσμα επιλογών και οι επιλογές αλλάζουν. Τα τραύματα του Εμφυλίου (1946–1949) ζουν ακόμη στη συλλογική μνήμη, μέσα από τις αφηγήσεις των οικογενειών. Η αποτίμησή του απαιτεί νηφαλιότητα και αναγνώριση ευθυνών, χωρίς την εξίσωση «όλοι έφταιξαν το ίδιο». Οι επιλογές της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, υπό τον Ζαχαριάδη, σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι σφαίρες επιρροής είχαν ήδη διαμορφωθεί, περιόρισαν τις προοπτικές πολιτικής διευθέτησης. Από την άλλη, πρώην συνεργάτες των κατακτητών και μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας ενσωματώθηκαν σε κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η ίδια η πολιτεία δεν επιχείρησε συμφιλίωση. Έστησε ένα μετεμφυλιακό καθεστώς πάνω στον αποκλεισμό: διώξεις, εξορίες, φακελώματα, έλεγχο φρονη...

Η νέα σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία, με δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, φέρνει ξανά στη μνήμη μας τα Τέμπη.   Είδαμε στην Ισπανία συρμούς να συγκρούονται και βαγόνια να εκτροχιάζονται με ταχύτητες που, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, έφταναν τα 160–200 χλμ./ώρα. Δεν είδαμε, όμως, την εντυπωσιακή πυρόσφαιρα που ακολούθησε τη σύγκρουση στα Τέμπη.   Εύλογα, λοιπόν, προκύπτει ένα ερώτημα: Πώς εξηγείται ότι στα Τέμπη, με ταχύτητα περίπου 100 χλμ./ώρα, αποδόθηκε αρχικά η πυρόσφαιρα στα έλαια σιλικόνης των μετασχηματιστών, ενώ σε σιδηροδρομικές συγκρούσεις πολύ μεγαλύτερων ταχυτήτων δεν παρατηρήθηκε αντίστοιχο φαινόμενο;   Προφανώς, κάθε σιδηροδρομικό δυστύχημα έχει τις δικές του τεχνικές και φυσικές συνθήκες και δεν προσφέρεται για απλουστευτικές συγκρίσεις. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την ανάγκη για επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις.   Στα Τέμπη, άλλωστε, το επίσημο πόρισμα * του ΕΟΔΑΣΑΑΜ διατύπωσε σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσο τα έλαια σιλικόν...